1965 - Anafilya, en zor koşullarda bile desteğini esirgemeyen dostumuz Üzeyir Lokman ÇAYCI´yı, değişik yönleriyle eserlerini, yazılarını, desen ve şiirlerini, sizlere daha geniş bir boyutta tanıtmayı bir görev sayıyor. Üzeyir L. ÇAYCI yalnızca yaşadığı çevrede değil, ülke sınırlarını çoktan aşan geniş bir coğrafya içinde tanınmaktadır. Çizgi ve desende geçirdiği evrimi göstermeye sayfalar yetmeyecek. Burada sizlere değişik örneklemeler sunmayı amaçlıyor, sanatçının WEB sayfalarının ya da katıldığı sanal ortam dergilerinden hiç olmazsa bazılarının linklerini de ekliyoruz.

Üzeyir Lokman ÇAYCI, bir gurbetçi. Yüreğinin yarısını ülkesinde bırakmış; diğer yarısını da sanat çalmış... Dil ve Türkçe yazın sanatının da gönüllüsü, bu alanda birçok yapıtı bulunmakta. Bunların bazıları Anafilya´da da yayınlanmıştır. Dileyenler, Site içinde arama kutusuna ÇAYCI yazarak yayınlanan yapıtlarına ulaşabilirler.





1970                          1972          Yassıada Deniz Yedek Subay Okulu, - 1977

 KARANLIĞA SAVAŞLA YAZILANLAR

Bir daha ısınamayacaksın, soğuyan ellerin uzanamayacak dostluklara! En azından bir kez olsun geriye bakma fırsatın var… Çiçeklerle dostluğunun süresini... Sevginden aldığın hazları... İç güzelliğinle saçtığın ışıkları bir daha gözden geçir!

Ne yazık ki senin yarınlarına onlar karar verecekler.

Belki bir daha mart gelmeyecek. Karlar içine gömülemeyecek çocuk ayakların. Senden sonra okullardan savaş izleri silinemeyecek. Sen anılacaksın kitaplarla. Kan izlerini görmeden, acıları hissetmeden son bir defa daha sarıl ananın kollarına

Nefes nefese
Vedalaş çiçeklerle.
Acılar duygularına adım attıkça zaman daralıyor.

Anıların
Saplanırken yüreklerine yaşayanların
Sen asla unutulmayacaksın.
Öfkeleri olduğu yerde bırakmak yerine
Neden savaşmak istiyorlar? Ne istiyorlar senden hiç düşündün mü?
İçlerindeki düşmandı onları harekete geçiren! Biliyorum kendileriyle bile dost olamayanların çılgınlıklarıyla karşı karşıyasın.

Elimden bir şey gelmiyor! Özünde ölümler, gözyaşları olan savaşlarla seni hedef alan düşmanlıklara engel olamıyorum. Sen çok küçüksün... Seni çok seviyorum!

Korkuya gölge, ağıta malzeme arayanların reçetelerindeki fos duygular yarın bir bir ortaya dökülecek… Tutkular kan lekelerini mürekkepleriyle yazarkan ellerini titretecek bazılarının. Gözlerin arkada kalmasın çocuk!

Sofra başında bir lokma ekmeği yemeden aç acına gözyaşlarıyla düşerse üzerine anan, ona gülümsemeyi unutma!

Şu an, çıkar kokan savaş tacizleri altında yaşıyorsun. Irak pencerelerinde titriyor. Yaşlı çizgiler senin de peşine düşüyor!

Biliyorum; tank uçlarında çiçekler yaşayamaz... Savaş sevgi değil acı taşır evlere! Kan izlerini görmeden, acıları hissetmeden son bir defa daha sarıl ananın kollarına.

Nefes nefese
Vedalaş çiçeklerle.
Acılar duygularına adım attıkça zaman daralıyor.


                                                 Üzeyir Lokman ÇAYCI
                                              Mantes la Ville - 01.03.2003